Artykuły biznesowe, finansowe, z ekonomii. Szukasz szkolenia biznesowego ?

Zasada organicznoej rozpiętości kierowania

Istnieją dwa główne czynniki występowania hierarchii organizacyjnej w banku (podobnie zresztą jak w każdej innej instytucji). Pierwszy jest następstwem podziału pracy, który różnicuje funkcje w zespole, sprawia, że pewne funkcje są mniej ważne od innych. Następstwem zhierarchizowania funkcji jest zróżnicowanie hierarchiczne ludzi, którzy je spełniają.

Drugim czynnikiem występowania hierarchii jest zasada ograniczonej rozpiętości kierowania, która obowiązuje wszystkie instytucje, niezależnie od ich wielkości i warunków funkcjonowania. Rozpiętość kierowania jest to liczba bezpośrednich podwładnych, którą sprawnie może kierować jedna osoba. W praktyce spotyka się zespoły kilku-, kilkunasto-, a nawet kilkudziesięcioosobowe. Nie może ich być jednak ani za dużo, ani za mało. Kiedy bowiem kierownikowi podlega zbyt dużo osób, wtedy brakuje mu czasu na niezbędne kontakty z podwładnymi. Nie może wówczas doradzać, rozwiązywać pojawiających się problemów czy kontrolować. Kierowanie staje się zatem mało skuteczne. Zbyt mała liczba podwładnych jest również niepożądana, gdyż wówczas nie wykorzystuje się możliwości kierownika.

Określenie prawidłowej rozpiętości kierowania jest niezwykle ważne, niemniej nie jest łatwe. Analiza intuicyjna i praktyka podpowiadają jednak, jak problem ten rozwiązać. Na to, iloma ludźmi może kierować kierownik w banku, wpływa czas, jakim on dysponuje i struktura jego wykorzystania. Można przyjąć, że czas pracy kierownika przeznaczony jest na:

– kontakty z podwładnymi – wyznaczanie zadań, nadzór, doradzanie, koordynowanie, zebrania z podwładnymi

– pracę własną – planowanie, organizowanie, rozwiązywanie bieżących problemów, uzupełnianie wiedzy, ocena podwładnych

– kontakty zewnętrzne – ze swoimi przełożonymi, zebrania i narady na wyższym szczeblu, kontakty z innymi instytucjami.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.